Het is een week geleden dat minister Van Bijsterveldt-Vliegenthart (CDA) aankondigde dat ouders meer tijd zouden moeten vrijmaken voor de begeleiding van hun schoolgaande kinderen, desnoods ten koste van hun werk. Ik had even een weekje tijd nodig om af te koelen en om vervolgens te bedenken wat ik hier nu van moest vinden.

Om te beginnen had ze dit belerende vingertje helemaal niet hoeven heffen volgens mij. De kosten van de kinderopvang nemen dusdanig toe dat veel ouders (lees: moeders) op korte termijn toch wel gedwongen worden om op een andere manier te kijken naar de verdeling tussen werk en opvang. Creativiteit, solidariteit en inventiviteit zullen daarbij een spannende rol gaan spelen. En misschien breekt Het Nieuwe Werken wel definitief door. Maar dat is weer een heel ander verhaal.

Wat mij opviel in de hele discussie was dat het niet echt een discussie was. Het was niet minder dan een CDA-minister die een proefballonnetje opliet, waarschijnlijk om te laten zien dat het CDA zo ‘betrokken en begaan’ is met het welzijn van de burger. Dat het CDA nog altijd wel een partij is met visie. Betutteling ten top. Knullig. En o zo doorzichtig. Met als gevolg dat de verkeerde ouders zich aangesproken voelden en de discussie al snel verviel in het uitwisselen van voorbeelden.

Zelf behoorde ik tot de groep die zich totaal niet aangesproken voelde. Ik werk veel, maar thuis. Ik ben altijd thuis als mijn kinderen uit school komen. Ik doe aan luizen pluizen, voorlezen, knutselen, en ben ook altijd wel te porren voor een begeleidende sessie techniektorens of spelletjesochtend. Niet omdat ik daar nou zo van geniet, maar omdat mijn kinderen het leuk vinden als hun vader of moeder komt helpen op school. Vraag me niet waarom, maar op deze leeftijd vinden ze het nog ’vet cool’ zo met hun ouders in de buurt. Ben benieuwd hoe lang dat nog duurt, dus ik neem het er nog maar even van. 

De hoofdredacteur van Mama, die aanschoof bij Pauw & Witteman om te discussiëren over het onderwerp, zei wel iets heel opmerkelijks. Deze Phaedra Werkhoven, moeder van vier, zei dat ze altijd standaard ‘nee’ verkoopt als er weer hulp wordt gevraagd op de school. ‘Daar heb ik allemaal geen tijd voor. Bovendien zijn er heel veel moeders die het hartstikke leuk vinden om luizen te pluizen.’ Nou mevrouw Werkhoven, volgens mij maakt u daar een denkfout. De ouders die je telkens terugziet tijdens al die activiteiten, doen dat in de eerste plaats voor hun eigen kinderen (niet voor die van u), en ten tweede omdat zij geloven dat vele handen licht werk maken. Met andere woorden, zij hebben nog de stille, en naar nu blijkt naïeve hoop dat ouders begrip hebben voor elkaars ‘struggles in life’. Ik beweeg ook niet hemel en aarde om maar hulp te bieden, maar áls ik tijd en ruimte heb, dan kom ik. In de hoop dus dat de volgende keer, als ik zelf niet kan, iemand anders het stokje overneemt.  

Waar we het misschien wel eens met z’n allen over kunnen hebben, is de hoeveelheid activiteiten die wordt aangeboden aan kleine kinderen die buiten spelen ook heel leuk vinden. Ik zal niemand vermoeien met de complete lijst, maar ik ben het wel eens met mevrouw Werkhoven dat het aanbod nauwelijks nog te overzien is. Mijn kinderen hoeven echt niet vier keer per jaar (met de bus) naar het theater. Ze hoeven van mij ook niet elke week voorgelezen te worden; dat doe ik zelf thuis wel. Ze hoeven van mij ook niet elke week te koken, waarvoor vijf (!!!) hulpouders nodig zijn die elke week om 11:00 uur een uurtje assistentie verlenen. En zo kan ik nog wel even doorgaan. Het probleem met al die activiteiten is dat de ‘leuke’ dingen niet meer bijzonder zijn. Het jaarlijkse schooluitje verwordt gewoon tot ‘just another day at the office’. Niks aan.

Ik ben voor meer onderwijs en minder activiteiten daaromheen. Maak de extra’s weer bijzonder. Fijn voor de kinderen én voor de ouders. Want als die er op kunnen rekenen dat de hulp die ze bieden, geen tweewekelijks vast onderdeel wordt van hun agenda, zullen ze zich ook niet geslingerd voelen als ze ‘alweer’ aan de beurt zijn.